Κίνητρα στους νέους για να ζωντανέψουν τα χωριά
Θέλησα κάποια στιγμή να μάθω την ακριβή έννοια του δάσους, του δασικού και του
δέντρου. Ανοιξα λοιπόν ενα λεξικό και διάβασα τα εξής.
Δάσος είναι περιοχή καλυμμένη από δέντρα, είναι ο λόγγος, το ρουμάνι. Δασικό είναι
ότι αναφέρεται η προέρχεται από το δάσος, ενώ δέντρο είναι φυτό με ξυλώδη κορμό,
που διακλαδώνεται και φτάνει σε μεγάλο ύψος.
Θέλησα στη συνέχεια να δω αν στη διαδικασία της ένταξης κοινοτικών, δημοτικών και
κρατικών εκτάσεων στις δασικές, ελήφθησαν υπόψη οι έγκυρες ερμηνείες αυτές.
Όλα δείχνουν ότι δεν έγινε κάτι τέτοιο, γιαυτό το 90% και βάλε των ελεύθερων εκτάσεων,
φιγουράρει στις δασικές.
Αλήθεια, γιατί τόση πρεμούρα με τις δασικές εκτάσεις, γιατί τόση άγνοια η αδιαφορία
στο τι είναι η δεν είναι δάσος; Και ακόμα, πως δικαιολογείται η ένταξη τόσων εκτάσεων
στις δασικές, όταν τα μόνα... δέντρα που προκόβουν σ' αυτές είναι οι ασφάκες και
κάμποσα ακόμα... δέντρα με το ίδιο ύψος;
Υπηρετούν τουλάχιστον το δημόσιο συμφέρον αυτού του είδους οι εντάξεις, κι αν ναι,
με ποιόν τρόπο; Να κάτι που όλοι θα θέλαμε να μάθομε από κάποιον αρμόδιο. Να πάμε
τώρα κάπου αλλού. Είναι γνωστό ότι τα πατρογονικά σπίτια των χωριών, πέρασαν σε
ένα παιδί της παλιάς οικογένειας, σε έναν από τους πολλούς κληρονόμους.
Με τα άλλα παιδιά, τα αδέλφια δηλαδή του... τυχερού κληρονόμου, με τα παιδιά και
τα εγγόνια τους που κατά σύμπτωση, δεν αγαπούν, δε νοσταλγούν, δεν πονούν λιγότερο
το χωριό, τι θα γίνει;
Θα απομακρυνθούν, θα αποξενωθούν, θα χαθούν οριστικά για το χωριό, που εντούτοις
έχει ανάγκη τη ζωντάνια, τον ενθουσιασμό, την παρουσία και τη δύναμη τους;
Αν βγάλομε έξω από το παρόν και το μέλλον των χωριών αυτά τα παιδιά, τότε ποιοι
μένουν να εγγυηθούν μια ικανοποιητική συνέχεια, οι ηλικιωμένοι μήπως, οι ταλαιπωρημένοι,
οι αδύναμοι συνταξιούχοι;
Μα έχουν αυτοί βιολογικά περιθώρια να πάρουν στις πλάτες τους το μέλλον των χωριών;
Κι αν ήταν πολλοί σε κάθε χωριό ποιος έσκαγε. Έχουν δυστυχώς μείνει ελάχιστοι. Γι
αυτό η μόνη ελπίδα των χωριών είναι οι νέοι. Θα μου πείτε, για ποιους νέους μιλάμε,
υπάρχουν νέοι στα χωριά; Δεν υπάρχουν. Φεύγουν ο ένας ύστερα από τον άλλο για τους
λόγους που όλοι γνωρίζομε.
Το ευτύχημα με τους νέους που ξενιτεύονται είναι ότι δεν θέλουν να ξεκόψουν, δεν
θέλουν να απομακρυνθούν οριστικά από τα χωριά, γιαυτό κοιμούνται κι ονειρεύονται
το γυρισμό. Όμως ο γυρισμός των νέων στα χωριά και φυσικά δεν μιλάμε για μόνιμα,
συναντάει πολλές δυσκολίες που έχουν να κάνουν με το γεγονός ότι δεν έχουν σπίτι
στο χωριό, τα είπαμε και πιο πάνω. Και το χειρότερο δεν έχουν τόπο να κτίσουν δυο
δωμάτια.
Αναγκάζονται μετά να ζητιανέψουν σε κάποια κοινοτική έκταση.
Η απάντηση όμως του αρμόδιου στον οποίο απευθύνεται ο νέος, του κόβει την φόρα.
Λυπάμαι πολύ νεαρέ μου, απαντάει ο αρμόδιος, δεν μπορώ να ικανοποιήσω το αίτημά
σας, γιατί η περιοχή που σας ενδιαφέρει είναι δασική!
Κτίζονται σπίτια σε δασικές εκτάσεις; Δεν κτίζονται ε; απορεί ο νεαρός! Δεν κτίζονται
βέβαια, το απαγορεύει ο νόμος!
Δεν μου λέτε σας παρακαλώ κύριε αρμόδιε μου, ισχύει άλλος νόμος εδώ και άλλος στην
Αθήνα; Σας ρωτάω γιατί η Πεντέλη, παράδειγμα, που βρίσκεται μια απλωσιά τόπο από
την Ομόνοια, μετά τους εμπρησμούς γέμισε πολυτελείς βίλες.
Αλήθεια, η ορεινή περιοχή της Πεντέλης δεν ήταν δασική; Τα πεύκα που την κάλυπταν
από τή μια άκρη ως την άλλη δεν ήταν δέντρα και είναι δέντρα οι μισόξερες ασφάκες
που φυτρώνουν εδώ εκεί στις περιοχές μας που χαρακτηρίστηκαν δεν ξέρω πότε και από
ποιόν δασικές, χωρίς να σκοτιστεί κανείς για τις ιδιαιτερότητες του τόπου μας, για
τη σωστή γραμματική ερμηνεία των λέξεων στις οποίες αναφερθήκαμε, και φυσικά για
τις ανάγκες των νέων; Δεν ξέρω τι έγινε στην Πεντέλη, στην Πάρνηθα η οπουδήποτε
αλλού, εγώ εδώ εφαρμόζω το νόμο!
Κάνε δουλειά σου κύριε, εφάρμοσε το νόμο όποτε κι αν ψηφίστηκε, να 'σαι όμως σίγουρος
ότι όπου να 'ναι, θα χρειαστεί να εντάξεις στις δασικές εκτάσεις και τους κήπους
των χωριών, γιατί απλούστατα, χωριά, εννοούμε ελληνικά, δε θα υπάρχουν.
Κάναμε και κάνομε ότι περνάει από το χέρι μας να τους βρούμε τον πάτο. Μήπως
είναι ψέματα αυτά που λέω κύριε αρμόδιε μου;
Πείτε κι εσείς το λόγο σας. Δεν ξέρομε αν ο κύριος αρμόδιος είχε λόγο να πει. Ξέρομε
όμως ότι ο νέος στον οποίο αναφερθήκαμε, έφυγε και χάθηκε οριστικά για το χωριό
του. Έφτιαξε σπίτι στο χωριό της γυναίκας του!
Ξέρομε ακόμα, ότι οι... ασφάκες στην αναμέτρηση τους με τον νεαρό άστεγο, βγήκαν
νικήτριες για μια ακόμη φορά... Στηρίζονται βλέπετε σε γερές πλάτες! Και σαν να
μην έφταναν αυτά, κλαψουρίζομε κάθε τόσο υποκριτικά. Δεν έχουν μέλλον τα χωριά.
Οι νέοι φεύγουν, δεν στέκονται.
Είδηση βέβαια θα ήταν να μείνουν η να γυρίσουν οι νέοι, κάτω από τέτοιες συνθήκες.
Σε κάθε περίπτωση, βλέποντας την τραγική κατάσταση των χωριών, την απροθυμία
να δημιουργηθούν συνθήκες ώστε οι νέοι μας, τα παιδιά και τα εγγόνια μας, να αποκτήσουν
μοιράδι και προοπτική στον τόπο των προγόνων τους. Να αποκτήσουν δυνατότητα διαφυγής
από τις εξουθενωτικές συνθήκες ζωής που έχουν διαμορφωθεί στις μεγάλες πόλεις.
Βλέποντας ακόμα τα "βαφτίσια μαϊμού " , που εντούτοις μπλοκάρουν και ακυρώνουν,
κάθε σκέψη εκμετάλλευσης χρήσιμων εκτάσεων, απορούμε, θλιβόμαστε, αγανακτούμε, ανησυχούμε
και ευχόμαστε, να δώσει ο θεός καλή φώτιση στους αξιόλογους από κάθε άποψη συμπατριώτες
που κυβερνάνε τον μαρτυρικό τόπο μας, να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να αντιμετωπίσουν
το καυτό πρόβλημα.
Ας κάνομε επιτέλους πράξη το "τόπο στα νιάτα "
Κώστας Σπυρόπουλος
Πηγή: Εφημερίδα τα ΝΕΑ της Επαρχίας Φιλιατών
