Το Δ.Σ. του Συλλόγου μας, απεφάσισε σε κάθε φύλλο της εφημερίδας «ΤΣΑΜΑΝΤΑΣ» να δημοσιεύει ένα αφιέρωμα σε όποιον συγχωριανό μας ζώντα ή εκλιπόντα έχει προσφέρει - κατά το πλείστον στο χωριό μας -με έργα υλικά ή και πνευματικά.
Το πρώτο αφιέρωμα κατά τη γνώμη μας ανήκει στον συγχωριανό μας Πέτρο Δ. Μπέμπη που το Δεκέμβριο του 1946 συγκεντρώθηκαν με πρωτοβουλία του 25-30 Τσαμαντιώτες στο σπίτι του στους Αμπελόκηπους και ίδρυσαν την Αδελφότητα Τσαμαντιωτών με την επωνυμία «Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ» με τους γνωστούς σκοπούς για αδελφική συνένωση και αλληλεγγύη όλων των Τσαμαντιωτών και τη βοήθειά τους στην Κοινότητα του χωριού μας.

Στις εκλογές της ΠΡΩΤΗΣ Γενικής Συνέλευσης στις 29 Δεκεμβρίου 1946 εξελέγη Πρόεδρος με την παρακάτω σύνθεση:
Πρόεδρος: Μπέμπης Πέτρος
Αντ/δρος: Τσόκας Μηνάς
Γεν. Γραμματέας: Ζούλας Ηλίας
Ταμίας: Ζούλας Σπυρίδων.
Μέλη: Μπούλιος Νικόλαος
Μπάντιος Σπυρίδων
Μπίνιος Σταύρος
Παρέμεινε Πρόεδρος της Αδελφότητος μέχρι το 1950 και μετά μέχρι το θάνατό του το 1964 διατήρησε τον τίτλο του επιτίμου πρόεδρου.
Το Δ.Σ. της Αδελφότητας το 1965 με τον θάνατό του δημοσίευσε το παρακάτω ψήφισμα στην εφημερίδα «Πανθεσπρωτική».

ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΤΣΑΜΑΝΤΑ
Επί τω θανάτω του εκλεκτού συμπατριώτου και ευεργέτου Θεσπρωτίας ΠΕΤΡΟΥ ΜΠΕΜΠΗ, η εν Αθήναις Αδελφότης Τσαμαντιωτών εξέδωκε το παρακάτω ψήφισμα

ΨΗΦΙΣΜΑ
Εν Αθήναις σήμερον την 13ην Ιουλίου 1965, ημέραν Τρίτην και ώραν 16:15 το Δ.Συμβούλιον της Αδελφότητος Τσαμαντιωτών Αθηνών και Πειραιώς «Άγιος Δημήτριος» συνελθόν εκτάκτως επί τω θλιβερώ αγγέλματι του θανάτου του επιτίμου τ. Γερουσιαστού
ευεργέτου της Επαρχίας Φιλιατών Πέτρου Μπέμπη, ομοφώνως

ψ η φ ί ζ ε ι

― Όπως άπαν το Δ. Συμβούλιον της Αδελφότητος παρακολουθήση εν σώματι την κηδείαν του μεταστάντος.
― Να εκφρασθώσι τα συλλυπητήρια της Αδελφότητος προς την οικογένειαν του μεταστάντος
― Να κατατεθή στέφανος κατά την κηδείαν του
― Να δημοσιευθή το παρόν εις τον Θεσπρωτικόν Τύπον.
Το Διοικητικό Συμβούλιον
Χρ. Πάντος Πρόεδρος,
Νίκος Σκόπας, αντιπρόεδρος,
Ηλ. Ζούλας, Γεν.Γραμματεύς,
Μέλη Ι. Κέντρος, Δημ.Μπέμπης, Κώστας Ζούλας.

Το χωριό μας με πρωτοβουλία της Αδελφότητος Τσμαντιωτών Αθηνών, ετίμησε τον εκλεκτό συγχωριανό μας όπως του άξιζε με την
ανέγερση της προτομής του, στο προαύλιο του Δημοτικού Σχολείου.
Τα αποκαλυπτήρια της προτομής, έγιναν στις 29 Αυγούστου 1993 παρόντων του Διοικητικού Συμβουλίου της Αδελφότητος Τσαμαντιωτών και της προέδρου αυτού αγαπημένης μας Αντριάνας Καλογήρου, εμπνεύστριας της προτομής, της Αλίκης Μπέμπη πρωτότοκης κόρης του θανόντος Σωκράτη Μπέμπη, ανηψιού του, του βουλευτή Θεσπρωτίας, συγχωριανού μας Ηλία Βεζδρεβάνη, του προέδρου του χωριού μας Μιχάλη Νούση και πλήθος κόσμου.

Μετά τις σχετικές ομιλίες που εξήραν το έργο, την ανθρωπιά, την αγωνιστικότητα και την κοινωνική δράση του αειμνήστου, ακολούθησε συνεστίαση στο προαύλιο του Δημ.Σχολείου.
Ο δικηγόρος Σωκράτης Μπέμπης, ανιψιός του είχε την καλοσύνη να μας στείλει την παρακάτω βιογραφία του απ’ τα παιδικά του χρόνια και καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του μέσα απ’ την οποία διαφαίνεται η αγάπη και η ευαισθησία του στον πόνο και στις ανάγκες των συνανθρώπων μας, ιδιότητες που των ώθησαν στην ανθρωπιστική δράση του, στη σύλληψη και το δυσκολότερο
στην υλοποίηση της ιδέας να ιδρύσει νοσοκομείο στους Φιλιάτες κάτι ασύλληπτο για εκείνη την εποχή.

«Πέτρος Δ. Μπέμπης Βουλευτής - Γερουσιαστής

Γεννήθηκε στον Τσαμαντά Μουργκάνας το 1880. Στο χωριό του έμαθε τα πρώτα γράμματα, Μαθήτευσε στη Σχολή Ανδρίτσαινας, όπου ο πατέρας του δούλευε μαραγκός. Μεταβαίνει στην Κων/λη και εγγράφεται στη Μεγάλη του Γένους Σχολή, απ’όπου αποφοίτησε με άριστα. Στην Πόλη τον βοήθησε οικονομικώς ο εκεί εργαζόμενος θείος του Γιάννης Μπέμπης και ο μετέπειτα Μητροπολίτης Σάρδεων, αρχιμανδρίτης Μιχαήλ Κλεόβουλος.
Έρχεται στην Αθήνα και φοιτά στην Ιατρική Σχολή Πανεπ/μίου Αθηνών. Αποφοιτά αριστούχος και μεταβαίνει στο Παρίσι για
μεταπτυχιακές σπουδές. Το 1907 εγκαθίσταται στο Εσκή Σεχίρ (Δορύλαιο), Μικράς Ασίας όπου ανθούσε ελληνική κοινότης με παράκληση του μαικήνα του Μητροπολίτη Σάρδεων, Μιχαήλ Κλεόβουλου.

Εκεί αναπτύσσει και έντονη εθνική, πατριωτική και κοινωνική δράση προδιαγράφεται στον υπό εξόντωση κατάλογο Ελλήνων προκρίτων από το Νεοτουρκικό Κομιτάτο, ειδοποιείται ότι επίκειται σύλληψη και εγκαταλείπει με τη σύζυγό του Αγγελική και τη θυγατέρα του Αλίκη το Εσκή Σεχήρ και μετά από Οδύσσεια φθάνει στη Σμύρνη, επιβιβάζεται σε καράβι και επιστρέφει στην Ελλάδα. Κινδύνευσε στο τελωνείο να του απαγορευθεί η έξοδος, διότι δεν είχε διαβατήριο από τις Αστυνομικές αρχές. Εσώθη χάρις στο θαυματουργό μπαξίσι. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εγκαταστάθηκε στις Φιλιάτες, όπου ήσκησε το ιατρικό του επάγγελμα.

Το 1917 επιστρατεύθηκε και με τον εθνικό διχασμό κατέφυγε στη Θεσσαλονίκη και κατατάχθηκε ως υγειονομικός αξιωματικός στο στρατό Εθνικής Αμύνης. Το 1920 και το 1923 εκλέγεται βουλευτής και Γερουσιαστής υπό τη σημαία του Εθνάρχη Ελευθερίου Βενιζέλου.
Πνεύμα ανήσυχο και βαθιά ανθρωπιστής, συμμεριζόμενος τη δυστυχία των συμπατριωτών του, των οποίων οι οικογένειες αποδεκατίζονταν από ασθένειες ιάσιμες ελλείψει στοιχειώδους Νοσοκομειακής περίθαλψης λόγω πλήρους απομόνωσης της επαρχίας Φιλιατών από τα αστικά κέντρα, συλλαμβάνει την ιδέα της Ίδρυσης Νοσοκομείου στο κέντρο της επαρχίας, την κωμόπολη Φιλιατών.

Την μεγαλεπίβολη αυτή ιδέα συνέλαβε όπως ο ίδιος εξιστορούσε, επιστρέφοντας από περιοδεία στα χωριά της Μουργκάνας, όπου σε μια ημέρα πέθαναν τρεις ασθενείς, εξ ων ένα παιδί από περιτονίτιδα.
Συγκλονισμένος εκάλεσε τους προκρίτους των Φιλιατών και με θέρμη τους μίλησε για την αδήριτη ανάγκη ίδρυσης Νοσοκομείου. Η ιδέα εφάνταζε ουτοπία, λόγω της φοβερής ανέχειας που εμάστιζε τη χώρα ύστερα από πολέμους και επαναστάσεις.
Χρήματα δεν υπήρχαν, ούτε τα σύγχρονα μέσα της εποχής μας (μπουλντόζες, κομπρεσέρ, φορτηγά ανατρεπόμενα για την μεταφορά πέτρας, άμμου, ασβέστη, νερού) προς κατασκευή του κτιρίου.

Με την συμπαράσταση του Ευστράτιου Αθανασάκου, Επάρχου Φιλιατών συστήθηκαν ερανικές επιτροπές συλλογής χρημάτων από κοινότητες και ιδιώτες των απανταχού της Ελλάδας (Αθήνα, Πάτρα κ.ά.) και ο ίδιος ταξίδευσε στην Αμερική, στο Γούστερ Μασσαχουσέτης, όπου ζούσαν πολυπληθείς Μουργκανιώτες μετανάστες, τους οργάνωσε σε Σύλλογο Θεσπρωτών που επεδόθη από αγάπη για την πατρίδα και τη γενέτειρά τους στη συλλογή σεβαστού ποσού χρημάτων.
Εν συνεχεία μετέβη στον Καναδά και στην Αλεξάνδρεια για τον ίδιο σκοπό, περιφέροντας το δίσκο της επαιτείας.

Το θαύμα της εποχής συνετελέσθη, το Νοσοκομείο έγινε τα εγκαίνια του έγιναν στις 23 Μάρτη 1947 με την παρουσία πλήθους κόσμου. Τα ετίμησε ο Ευάγγελος Αβέρωφ και ο Χρήστος Παπασταύρου, ο οποίος στον λόγο που εξεφώνησε απέδωσε την πατρότητα στον ιατρό Πέτρον Μπέμπη.
Οι συμπατριώτες μας αποτίοντας φόρο τιμής στον ανθρωπιστή Πέτρο Μπέμπη ανήγειραν στο χώρο του Νοσοκομείου την προτομήν του.
Το Νοσοκομείο ιδία στους χαλεπούς εκείνους χρόνους και στον εμφύλιο πόλεμο, αλλά και μέχρι σήμερα προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στον τομέα της υγείας απάλυνε τον ανθρώπινο πόνο κι έσωσε ζωές αναρρίθμητων συμπατριωτών μας».

Απ’ την κ. Κλεοπάτρα σύζυγο Βαγγέλη Μπέμπη γνωρίζουμε για την προσωπική του ζωή ότι: ο Πέτρος Δ. Μπέμπης ήταν παντρεμένος με την ευγενέστατη Αγγελική δασκάλα απ’ την Κωνσταντινούπολη και είχε τρία παιδιά. Την Αλίκη, την Μινέρβα και τον Κλεόβουλο.
Σήμερα ζει στην Αθήνα η εγγονή του Λίνα (Αγγελική) Μπέμπη, κόρη του Κλεόβουλου.